Γράφει η Ναταλία Κρίτσαλη

 

Φέτος κλείσαμε τρία χρόνια. Το Bloode έγινε τριών. Απίστευτο!!!

Τρία χρόνια και αυτός ο τέταρτος χρόνος μας βρίσκει αλλιώς. Οι τελευταίοι μήνες στο Bloode κύλησαν πολύ γρήγορα, με διαδοχικές αλλαγές και αρκετές συζητήσεις για το μέλλον. Μία μεταβατική περίοδος θα έλεγε κανείς καθώς προετοιμάζαμε μία μεγάλη αλλαγή.

Είναι πλέον επίσημο, το 2018 μας βρίσκει με νέα σχέδια, νέες δράσεις και καμπάνιες. Μας βρίσκει με μία νέα ομάδα, ένα νέο Διοικητικό Συμβούλιο και μία νέα Διοίκηση. Καθώς τα ηνία του Bloode αναλαμβάνει ο Αλέξανδρος Σωτηρόπουλος.

Δε θα μπορούσα, νομίζω, να γράψω αυτό το κείμενο με οποιονδήποτε άλλο τρόπο παρά να το απευθύνω σε εσένα Αλέξανδρε. Σε εσένα που ξεκινήσαμε μαζί και τώρα εσύ αναλαμβάνεις να κατευθύνεις το κοινό μας όνειρο.

Θυμάσαι;

Ήμασταν δυο φίλοι, δυο φίλοι με την δίψα να μάθουμε, με το πάθος να αλλάξουμε, με αυτήν την παιδική αφέλεια που μας έκανε να πιστεύουμε ότι ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος. Και ναι αυτήν αφέλεια δεν την χάσαμε, ακόμα το πιστεύουμε. Το πιστεύεις εσύ όταν απογοητεύομαι εγώ, και το πιστεύω εγώ όταν θέλεις να το ακούσεις εσύ.

Θυμάσαι πως ξεκινήσαμε;

Σεπτέμβριος του 2014, έχουμε γυρίσει από το καλοκαίρι, έχουμε στα χέρια μας ένα βραβείο και την υποστήριξη του Impact Hub και έχουμε μείνει οι δυο μας από όλη την ομάδα να κοιταζόμαστε. Βρεθήκαμε στην Παλιά Αγορά, σε ρωτούσα τι σχέδια έχεις και μου είπες ότι ήθελες να συγκεντρωθείς στην σχολή. Μπαίναμε τρίτο έτος βλέπεις. Νομίζω δεν σε ρώτησα καν, σου είπα απλώς “Σε χρειάζομαι δίπλα μου να ξεκινήσουμε μαζί το Bloode, βοήθησέ με!!!”.

Και έτσι απλά, δύο φίλοι αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε το Bloode. Τι ξέραμε; Δυο παιδιά 19 χρονών ήμασταν, όχι ότι έχουμε μεγαλώσει πολύ από τότε, αλλά θυμάσαι; Τις πρώτες μας συναντήσεις; Τις πρώτες μας προσπάθειες να κλείσουμε συνεργασίες;. Θυμάσαι στο πρώτο σημαντικό ραντεβού που είχαμε, φτάσαμε μία ώρα νωρίτερα, παρκάραμε σχεδόν παράνομα από το άγχος μας και περπατούσαμε στο δαχτυλίδι στην Κηφισίας και κοιταζόμασταν ρωτώντας εάν είμαστε οκ ντυμένοι. Και δεν ήμασταν, αλλά θυμάσαι τι είπες; “Αυτοί είμαστε εμείς, αυτή είναι η αλήθεια μας”.

Η συνάντηση; Η απόλυτη αποτυχία. “Θέλετε να το σκεφτείτε λίγο περισσότερο; Να προχωρήσετε λίγο και να έρθετε ξανά του χρόνου;” μας είχαν πει. Το άλλο το θυμάσαι; “Παιδιά σοβαρολογείτε; Θέλετε να κάνετε ψηφιακό το σύστημα αιμοδοσίας στην χώρα; Αυτή η πλατφόρμα που θέλετε να φτιάξετε δεν γίνεται. Δε θέλετε να διοργανώσετε καμιά αιμοδοσία στο πανεπιστήμιο σας αντί για αυτό;”.

Και τελικά έτσι ξεκινήσαμε και κάναμε την πρώτη μας αιμοδοσία για τους συμφοιτητές και τους φίλους μας. 8 Δεκεμβρίου του 2014. 33 άτομα είχαν έρθει, όλοι γνωστοί μας εκτός από έναν. Έναν που είχε δει ότι κάνουμε αιμοδοσία στο facebook και ήρθε, έναν που μας έδωσε λόγο να υπάρχουμε.

Πέρασαν τρία χρόνια, και είμαστε ακόμα εδώ Αλέξανδρε. Μεγαλώσαμε μέσα από το Bloode, μάθαμε μέσα από το Bloode, αλλάξαμε και εμείς οι ίδιοι μέσα από το Bloode. Πόσες μέρες και νύχτες πέρασαν που λίγο διαβάζαμε για την εξεταστική και λίγο δουλεύαμε για το Bloode, πόσα ξενύχτια στο γραφείο μας, πόσες μέρες που δεν ξέραμε τι κάνουμε μετά, που όλα φαινόντουσταν σαν ένα βουνό μπροστά μας. Πόσες φορές είπαμε ότι δεν γίνεται και πόσες φορές αγκαλιασμένοι είπαμε ότι θα μείνουμε μέχρι το τέλος, θα προσπαθούμε μέχρι το τέλος. Μέχρι να μην μας χρειάζεται ούτε ένας άνθρωπος πια. Μέχρι να μην έχουμε καμία καινούργια έκκληση για αίμα, μέχρι να μην υπάρχει καμία ανάγκη. Μέχρι σε αυτήν την χώρα να δίνουμε πιο πολύ αίμα από όσο χρειαζόμαστε.

Και τώρα εσύ είσαι. Τώρα ακολουθούμε εσένα. Όχι απλώς είμαι περήφανη, αλλά με τιμάει να στέκομαι πίσω σου, να είμαι μέρος της ομάδας σου, να σε στηρίζω και να σε θαυμάζω κάθε μέρα για το πως δίνεις μορφή στο όνειρο μας. Κάποτε πίστεψες σε εμένα, ενώ ήξερες όλα τα στραβά μου και τα κακά μου και αποφάσισες να τρέξεις δίπλα μου για στήσουμε κάτι τόσο όμορφο. Τώρα ήρθε η σειρά μου να είμαι δίπλα σου εγώ και να σε στηρίζω στο νέο σου ρόλο. Τώρα ήρθε η σειρά μου, και πιστεύω σε εσένα.

Καλή αρχή Αλέξανδρε! Καλή Χρονιά Bloode!